Op naar Theth

Gisterenavond werd een gezellige avond met twee mensen uit Denemarken. Even van gedachten wisselen, wat systemen vergelijken en een mens weet weer wat meer…

En dan vandaag weer op pad, naar Theth, een hoogtepunt in Albanië, althans volgens de boekskes. 36 km in vogelvlucht, 122 km langs de weg en 3u13min rijden. Dat zegt genoeg, niet?

Het eerste stuk kennen we al: de bochten en putten lijken nog een graad erger dan de eerste keer, maar we geraken zonder ongelukken aan de voet van de bergen, waar een prachtig gigantisch meer ligt.

Van daaruit gaat het richting Shkoder: een vrij grote stad, maar ze verkopen er geen ijsblokjes (nergens).

Terwijl we rondrijden in Shkoder slaat de schrik me om het hart. De Denen die we gisteren ontmoetten, mochten niet met de wagen naar Theth omdat de weg te slecht was. De eerste sites op internet beloven ook niet veel goeds ( enkel voor 4×4, liefst een ervaren chauffeur). Pas als ik zoek op ‘nieuwe weg naar Theth’ komen we eindelijk op een site waarop bevestigd wordt dat de weg eind zomer 2021 werd afgewerkt. Het blijft een smalle weg, door zeeeeer hoooooge bergen, maar er ligt tenminste wel – nieuwe – asfalt op.

Gerustgesteld rijden we verder. Voor we aan het echte bochtenwerk beginnen, drinken we nog even iets in een cafeetje langs de weg. Daar geraken we aan de babbel met een oudere man. De communicatie verloopt een beetje moeilijk. Niet dat hij geen talen spreekt, maar aan Albanees, Servisch, Sloveens, Bulgaars en Italiaans hebben we niet zoveel. Toch is het best gezellig, zo samen onder een boom.

En dan weer op pad. Ondanks de asfalt is ook deze weg een uitdaging die alle stuurmanschap vergt: haarspeldbochten volgen elkaar op en de weg blijft in eerste instantie maar stijgen; we laveren ons aan 20 per uur door de Albanese Alpen: zeer goed te doen mochten er alleen toeristen op de weg zijn (die rijden allemaal even snel, of is het traag) als wij. Helaas rijden er ook heel wat Albanezen en zij maken van deze tocht een huzarenstukje. Bovendien komen we ook vast te zitten in een enorme kudde schapen die door drie herders naar een andere wei werden gebracht, en die uiteraard voorrang hadden.

Maar we bereiken Theth ongedeerd. Daar is het even hobbelen over een onverhard stukje weg en daarna is er wat verwarring over de plek waar we logeren: er blijkt namelijk een Villa Molla en een Guesthouse Molla te zijn, en het tweede is onze eindbestemming. De ligging is adembenemend. Rondom rond bergen met hoge pieken, hier en daar nog sneeuw, en een groener dan groene vallei. Straks wordt hier voor ons gekookt en daar kijken we nu alweer naar uit. Tafelen in Albanië is altijd een (aangename) verrassing. En we worden niet bedrogen: eerst soep, dan een voorgerecht met verse tomaten, komkommer en groene puntpepers, vergezeld van een soort zure yoghurt, typische geitenkaas (beetje als feta) en heel lekker brood. Dan brengt de jongen die ons bedient (de enige hier die Engels spreekt) ons nog een schoteltje met dezelfde groenten en feta, maar klaargemaakt in de oven, en daarna krijgen we nog warme met groenten gevulde courgettes. En dan moet de hoofdschotel nog komen: vers gebakken forel (ter plaatse gevangen) en kip met risotto (ter plaatse gekweekt). En dan nog cake met kriekenjam. We rollen gewoon ons bed in. En de temperatuur werkt ook goed mee: het zakt hier ‘s nachts naar zo’n 16 graden, ideaal dus.