Mérida – dag 2

Sander en Fran hebben ontdekt dat ze kunnen duiken in een paar cenotes, dus zij worden al in de ochtend opgehaald voor hun duiktrip. Wij gaan vandaag op stap met Ruben en Cédric.

We zijn toe aan een rustig dagje: we zijn er al van de eerste vakantiedag ingevlogen, en samen met de warmte begint dat er een beetje in te hangen.

In de voormiddag gaan we op stap in de buurt.

Eerst naar de Paseo Montejo. Deze wordt elke zondagmorgen afgesloten voor het verkeer van 8 tot 12u, zodat mensen kunnen wandelen en fietsen op de brede laan die geïnspireerd is op de Champs Elysées van Parijs. Er zou volgens de hoteleigenaar heel wat animatie te zien zijn, maar daar merken we niets van. Wat wel opvalt: langs de kant van de weg worden de gekste fietsen verhuurd: met een afdakje, voor 2, 3 of meer personen. Fietsen op zondag is hier een beetje zoals je in België met de gocart gaat rijden aan de kust.

Omdat er niet bijzonder veel te zien is, gaan we naar Plaza Mayor, waar een artisanale markt aan de gang is. Onderweg passeren we nog een echte Maya markt, met handgemaakte voorwerpen, echt prachtige kleuren, maar een kussensloop voor meer dan 60 euro is wat veel van het goede.

Op de markt zelf is het veel goedkoper, maar vaak van Chinese makelij en in bijna elk kraampje hetzelfde. Al bij al is het wel een gezellige drukte, en de kraampjes staan onder afdakjes, wat het draaglijk maakt.

Onderweg passeren we ook bij de apotheek om de Mexicaanse tegenhanger van Flammazine, want zowel Ruben als ik hebben nog steeds veel last van onze verbrande rug. Hopelijk komt er snel verandering in!

Voor het middageten zijn we niet kieskeurig. Enige voorwaarde: er moet airco zijn. We komen uiteindelijk in Casa Maya terecht, in een zijstraat van de Plaza Mayor: airco, een prachtig décor, lekker eten en goed gezelschap. Meer moet dat niet zijn.

We besluiten om even terug te keren naar het hotel voor een duik in het zwembad om wat af te koelen en dan al een eerste laag Flammazine te smeren. Onderweg passeren we het Museo gastronomico de Yucatan waar je ook kan eten. Dat willen we wel even proberen en dus reserveren we voor vanavond.

Onderweg naar het hotel valt ons weer op wat een vreemde wirwar elektriciteitsdraden boven de straten hangen. Het lijkt een wonder dat de elektriciteit niet alle vijf voeten uitvalt, want het lijken wel lianen in een oerwoud die over de straten gedrapeerd zijn.

Het zwembad brengt verkoeling, en de zalf lijkt te helpen tegen de pijn van het verbrand zijn (althans bij mij, Ruben is minder enthousiast).

Ruben en Cédric gaan nog even op stap: naar La Negrita, een salsabar om de hoek waar ze een spelletje Rummikub gaan spelen. Van buitenuit lijkt het een armoedig cafeetje, maar binnenin is het een hippe bar met een reusachtige binnentuin en goedkope cocktails.

Fran en Sander zijn intussen ook terug en hadden een fantastische duikdag in twee verschillende cenotes, tot op 30 meter diep. Ze zagen zowaar een schedel, wat botten en potscherven op de bodem.

Zij vertrekken van zodra ze terug zijn op weg naar een park, waar er een lichtshow zou getoond worden. Helaas, de geschiedenis herhaalt zich: er staan wel projectoren, maar ze projecteren niets. De show was waarschijnlijk gisteren ;-). Ze genieten onderweg wel van een regenbui. Het zal dan toch waar zijn dat het regenseizoen is.

Ons avondmaal in het museo gastronomico smaakt. En ook het kader is fantastisch. Er is niet alleen een restaurant, maar ook een kleine tentoonstelling over de keuken van Yucatan en een prachtige binnentuin.

Moe maar voldaan gaat het dan hotelkamerwaarts: morgen staat weer een drukke dag op het programma!