Heel wat reisplannen zijn dit jaar danig in de de war gebracht door de uitbraak van Covid-19. Dat was bij ons niet anders. In plaats van de World Choir Games, gevolgd door een reis naar Noord-Duitsland, werd het een staptocht langs de GR 128. GR staat voor Grote Routepaden (Grandes Randonnées). Het zijn paden die door heel Europa lopen, van noord naar zuid, van oost naar west. Alleen al in Vlaanderen lopen er 4000 (VIERDUIZEND) km routepaden, in Brussel en Wallonië samen nog eens 5000. Het totale Europese netwerk is ruim 80 000 km lang
Wij kozen voor de GR 128, ook wel de Vlaanderenroute genoemd, 474 km van Kemmel naar Voeren. Helemaal uitstappen zal deze zomer waarschijnlijk niet lukken, maar we zien wel… Dit is niet eens de volledige route: deze start in Wissant, Frankrijk en loopt tot Aken in Duitsland.
Dag 1: 1 juni 2020
Van Kemmel naar Hill 60 (20,9km)
Het is zo ver… de eerste etappe van de GR 128. We starten in Kemmel en onze eerste twee dagetappes lopen dwars door de Frontstreek.
De streek is mij zeker niet onbekend: al meer dan 10 jaar neem ik samen met mijn vriendin Veerle elk jaar deel aan een zoektocht door de Westhoek, dus de meeste dorpjes in deze buurt heb ik ooit al bezocht.
De wandeling start aan de voet van de Kemmelberg en voert ons meteen het bos in. Onwaarschijnlijk hoe ver je in deze streek kan stappen, enkel en alleen over bospaden en veldweggetjes. Het landschap is typisch Vlaams: licht glooiend, vooral velden, hier en daar weiden met koeien. Wat opvalt is de weidsheid van de vergezichten.
We passeren regelmatig poelen, oude kraters van bominslagen die nu gevuld zijn met water en een verraderlijke vreedzaamheid uitstralen. De oorlog heeft hier in 1914-1918 lelijk huisgehouden. Getuigen daarvan zijn de idyllische poelen die hier overal te vinden zijn: oude kraters ten gevolge van mijnen en bommen. Hoewel we door het Heuvelland wandelen, valt het reliëfsgewijs wel mee. Af en toe klimmen we een helling op, maar meestal zijn de paden vrij vlak of licht hellend. Alleen mijn tenen protesteren vanaf een kilometer of 12: ze willen duidelijk meer plaats, helaas, mijn schoenen weigeren die te geven. De temperatuur van om en bij de 28 graden helpt natuurlijk niet. Bovendien zitten we nog half in Coronalockdown: de cafeetjes zijn nog allemaal gesloten en dat brengt ons in de problemen met ons drinkwater. Gelukkig komen we in Wijtschate toch een man tegen die zijn auto aan het wassen is en die bereid is onze drinkflessen bij te vullen.
We lopen geregeld fout: soms zit de rood-witte wegmarkering gecamoufleerd achter weelderige plantengroei, soms zijn er stickers of bordjes verdwenen, en soms zijn we gewoon verstrooid. Dat zorgt ervoor dat we in plaats van de kleine 21 km die de tocht lang is, vlot rond de 23 km stappen (of, voor wat de laatste km betreft, in mijn geval strompelen, want mijn tenen zijn mijn schoenen duidelijk ontgroeid).
