Spectacular, spectacular

Vanmorgen -enfin, voormiddag- vertrokken uit Kanab (spreek uit als K’nab) met als eindbestemming Page (Arizona). Maar we zitten niet zo heel erg ver van de Grand Canyon, amper een dikke 100 mijl. En ja, we hebben hem al gezien, maar het is toch wel erg indrukwekkend, dus besluiten we om hem nu eens van de noordkant te bekijken. De route naar de North Rim is fenomenaal: uitgestrekte graslanden omzoomd met dennenbossen en zelfs een kudde bizons. Na een behoorlijk lange rit bereiken we eindelijk de noordkant van de Canyon. Opnieuw worden we van onze sokken geblazen: het is zo groots en indrukwekkend, dat een mens er zowaar even stil van wordt. Deze kant is veel minder druk en ook veel minder toegankelijk dan de zuidkant. Maar het uitzicht is zo mogelijk nog spectaculairder! Vanop Bright Angel Point krijg je de indruk dat je midden in de canyon staat. Het vraagt wel behoorlijk wat klauterwerk over rotsen en mensen met hoogtevrees blijven ook beter wat op afstand. Maar het uitzicht is adembenemend. Of zoals een Amerikaanse het ter plaatse formuleerde: weer iets om van je ‘bucket list’ te schrappen.

Vandaar rijden we een eindje terug en nemen dan de afslag richting Page. Eerst een beetje kronkelen tussen de bomen en de rotsen en dan ineens… een eindeloos zicht: een gigantische steppevallei die zich zowel links als rechts vele tientallen km uitstrekt, en daarachter -al even eindeloos- oranjerode bergen. We rijden minstens een uur door de vallei, om dan een grote bocht te nemen rond een berg en opnieuw in een vallei terecht te komen, en zo gaat het maar door. We komen ogen te kort. Het is ‘magnificent’.

Als we na een tweetal uur aan de volgende afslag naar Page komen, blijkt die weg afgesloten. Dat was trouwens vorig jaar ook al het geval. De omleiding dan maar: volgens onze gps betekent dit 2 uur extra rijden. Maar goed, niets aan te doen. Gelukkig kan Ruben ook af en toe het stuur overnemen. Het mag nog niet echt want hij is nog geen 21, maar de kans op controles in een onbewoond gebied bij 45° is waarschijnlijk ook niet zo groot.

Opnieuw zien we in de verte dreigende onweerswolken hangen en gedurende zo’n 500 m rijden we weer door een hevige plensbui. Blijkbaar is ‘monsoon season’ aangebroken, het moessonseizoen, met onweer tegen de avond.

De omleiding blijkt gelukkig een heel stuk korter te kunnen dan onze gps dacht. Zo slim is die dan toch ook niet. Er is een nieuwe tijdelijke weg aangelegd, dwars door de prairie, om de onderbroken weg te vervangen. Het kost ons een half uur meer dan de gewone weg, maar toch geen twee.

Page ligt een heel eind voorbij de onweerszone: de temperatuur die door de wolken even draaglijk geworden was, piekt hier weer naar eind de 40.  Het is niet te doen. Leve de airco! Licht doorbakken bereiken we tegen kwart voor zes ons hotel. Tijd om een beetje te bekomen.